Halk müziği dağarının büyük bölümü eşit olmayan öbeklerden kurulu usullerle yazılır. Bu usuller dinleyicide oluşan hareket duygusunun da kaynağıdır.
Bu usuller aksak olarak adlandırılır ve halay dağarının omurgasını oluşturur. Dokuz zamanlı bir usul iki artı iki artı iki artı üç biçiminde bölünür; son öbek diğerlerinden uzundur. Bu uzunluk bir düzensizlik değil, usulün kendi düzenidir ve ezgi ona göre kurulur. Sayarak ilerlemek başlangıçta yardımcı olur ama uzun vadede yeterli olmaz.
Asıl öğrenme öbek hissiyle olur; icracı öbekleri tek tek saymadan bütün olarak duyar.
Bu hissi kazanmanın yolu dinlemek ve vurmaktır. Usul dizle ya da masada vurularak çalışılır. Vuruş çalışması çalgısız yapıldığı için günün herhangi bir saatine sığar.
Oynanan bir halayı izlemek de öğretir; ayak figürü usulün bölünmesini doğrudan gösterir.
Davul eşliği bu noktada belirleyicidir. Davulun vuruş düzeni usulün iskeletini duyurur. Zurna ile davulun rol paylaşımı da bu iskelet üzerine kurulur.
Tempo artırıldığında sayma yetişmez; bu aşamada yalnız öbek hissi ayakta kalır. Derslerimizde usul çalışması vurarak ve dinleyerek yürütülür, sayma yalnız başlangıçta kullanılır.